ΚΥΝΗΓΙ ΧΩΡΙΣ ΣΚΥΛΟ- ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

18/11/11

Ο φίλος Γιώργος Ξανθόπουλος ζει στην Σερβία όπου χαίρεται και τα κυνήγια του. Επίσης διατηρεί ιστοσελίδα wordpress. Και λέει για το κυνήγι χωρίς σκύλο:

Διάβασα με ένα μεγάλο χαμόγελο το άρθρο σας "Γιατί κυνηγώ χωρίς σκύλο" και πιστέψτε με συμφωνώ απόλυτα. Το χαμόγελο οφείλεται στο ότι και εγώ κυνηγώ χωρίς σκύλο. Λαγό μάλιστα.

Βέβαια, μη φανταστείτε φοβερα αποτελέσματα, άσχετος είμαι, αλλά πράγματι, όταν περνάω από ένα κυνηγότοπο, τον σαρώνω στην κυριολεξία, προσπαθώντας να τον "διαβάσω" και να ανακαλύψω ίχνη.

Στα κυνήγια που κάνω με τους συγκυνηγούς φίλους μου αυτή την εποχή (λαγός, φασιανός) στη Σερβία, η διαδικασία για το λαγοκυνήγι έχει ως εξής : Πηγαίνουμε στο βουνό με τα σκυλιά (των άλλων), τα αμολάνε και εμείς πιάνουμε τα καρτέρια. Είναι καθαρά θέμα τύχης, να περάσει ο λαγός από το δικό σου καρτέρι και φυσικά να ευστοχήσεις...

Η δεύτερη φάση έχει το ενδιαφέρον.

Μετά τις πρώτες ώρες του ξημερώματος και τα καρτέρια, όλοι πηγαίνουν να πιούν ρακί (από δαμάσκηνα, 99,5 βαθμών) και να φάνε καπνιστό μπέικον. Εγώ, λόγω του πάθους, ξεκινάω τότε το κυνήγι μόνος από θάμνο σε θάμνο, από πλαγιά σε πλαγιά. Μιλάμε για περπάτημα 6-8 ώρες στο σύνολο χωρίς υπερβολές. Μαθαίνω σιγά σιγά αλλά σταθερά θέλω να ελπίζω. Για παράδειγμα, έχω παρατηρήσει, ότι στις αγριοτριανταφυλλιές και στις φτέρες, συνήθως κρύβονται λαγοί, οπως επίσης και στα ψηλά αγριόχορτα (πάνω του μέτρου). Στα χωράφια με φρέσκια πρασινάδα (δεν έχω ιδέα τι ακριβώς είναι, αλλά υπάρχει αυτή την εποχή) βόσκουν κάποιες φορές μέρα μεσημέρι λαγοί. Και μερικά ακόμα στοιχεία επίσης.

Έχετε απόλυτο δίκιο, ότι το κυνήγι αποκτά άλλη μαγεία.Άλλη επαγρύπνηση και άλλα αισθήματα. Θέλει πολύ, πάρα πολύ κόπο και υπομονή και περπάτημα και πνευμόνια, αλλά όταν θα βγάλεις το λαγό, η ευχαρίστηση είναι απέραντη και όλη δική σου.

Να είστε καλά κ.Νικήτα, καλό μεσημέρι.

Γιώργος