8/10/10
Ο επισκέπτης κύριος Ευθυμίου Ιωάννης έστειλε την μια ενδιαφέρουσα και δύσκολη ερώτηση:
"Καλησπέρα σας. Ορμώμενος από το τελευτάιο σας άρθρο [για το Fabbri] θα ήθελα να κάνετε, αν είναι δυνατόν, μια εκτίμηση με βάση την εμπειρία σας για την αξία ενός όπλου με αυτά τα χαρακτηριστικά, χωρίς να λάβετε βέβαια υπόψη σας την παράμετρο "όνομα" στην τελική τιμή."
Tα χαρακτηριστικά του Fabbri, όπως αυτά περιγράφονται στο βίντεο περιλαμβάνουν μερικά πράγματα που είναι άσχετα με την απόδοση και την ουσιαστική ποιότητα ενός κυνηγετικού σουπερποζέ. Αυτά είναι η βάση από τιτάνιο, το σύστημα με ολόκληρες φωτιές χωρίς άξονες, δηλαδή Pinless, το σκάλισμα, η τούρκικη καρυδιά, και μερικά άλλα γνωρίσματα τύπoυ πρεστίζ.
Πριν πάμε στα τεχνικά θα θυμίσω την ρήση του Αμερικανού συνάδελφου για το τι εστί καλό κυνηγετικό όπλο: αυτό που σε κάνει να χαμογελάς όταν το πιάνεις. Στο οποίο προσθέτω "και δεν σε κάνει να κλαις όταν σου πέσει". Και ένα κυνηγετικό όπλο θα πέσει κάποια στιγμή στη ζωή του.
Να αρχίσουμε αρνητικά: τι ΔΕΝ χρειάζεται ένα καλό κυνηγετικό όπλο. Δεν χρειάζεται ολόκληρες φωτιές, διότι πρόκειται για τεχνικό χαρακτηριστικό που έχει ξεπεραστεί σε κάθε σημείο από τον πυροδοτικό μηχανισμό στηριζόμενο πάνω στην πλάκα της σκανδάλης. Επίσης ανεπιθύμιτα είναι τα ελατήρια V, τα σπιράλ είναι τεχνικά καλύτερα, πιο ανθεκτικά, πιο εύκολα στην επισκευή και άπειρα πιο φθηνά.
Η βάση του Fabbri είναι χαμηλού προφίλ τύπου Boss. Αν το προφίλ κρίνεται καίριο χαρακτηριστικό τότε υπάρχει ένα που είναι ακόμη χαμηλότερο, αυτό είναι το ρωσσικό ΤΟΖ και το σουηδικό Caprinus (λέγεται και Flodman).
Η άψογη μηχανουργική δουλειά στη βάση είναι απαραίτητη σε ένα καλό όπλο. Με τα σύγχρονα μηχανήματα CNC είναι πλέον αδιανόητη και ασυγχώρητη η τσαπατσουλιά στην κατασκευή της βάσης. Οι μηχανές CNC απλουστεύουν την κατασκευή ακόμη και δοκιμαστικών πρωτοτύπων, αυτό που λέγεται "μοδέλο" στην γλώσσα του επαγγέλματος. Αρα η βάση μπορεί να πάρει ότι σχήμα και προφίλ επιλέξουμε χωρίς αυτό να αυξήσει το κόστος.
Το υλικό της βάσης μπορεί να είναι ατσάλι προηγμένου τύπου, και από αυτά έχουμε εκατοντάδες τύπους για να διαλέξουμε. Θέλουμε ατσάλι που θα μπορεί να δεχτεί την κατάλληλη θερμική επεξεργασία που θα δώσει μια βάση αρκετά σκληρή για να αντέξει στις τριβές αλλά και αρκετά εύκαμπτη για να αντέξει τις άπειρες πυροδοτήσεις και τις κάμψεις που αυτές επιβάλλουν στην βάση.
Μια δουλειά που θα γίνει στο χέρι είναι η τελειωτική φάση της εφαρμογής των καννών στην βάση. Η γωνία αγκίστρωσης κλειδιού βάσης με την εσοχή στις κάννες είναι 6,5 μοίρες και αυτό πρέπει να ελεγχθεί με το έμπειρο μάτι και το ευαίσθητο χέρι.
Μονομπλόκ και άριγες. Το σύστημα μονομπλόκ επιτρέπει την χρήση διαφορετικού ατσαλιού στο μονομπλόκ και το καλύτερο ατσάλι, δηλαδή Boehler Super Blitz, για τις σωλήνες των καννών.
Οι κάννες δεν θα έχουν ρίγες. Οι ρίγες είναι ένα παλιομοδίτικο τμήμα στα όπλα. Ο λόγος είναι απλός: οι ρίγες συγκολλούνται με καλάι, και όπως λέει ο Art Isaacson, πρώην πρωτομάστορας της Browning οι ρίγες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, αυτές που ξεκόλλησαν και αυτές που πρόκειται να ξεκολλήσουν. Η επανασυγκόλληση της ρίγας είναι μια μπελαλίδικη δουλειά που μοιραία επιβάλλει μια σειρά εργασιών, όπως λείανση των καννών και βαφή, ενώ η παρουσία τους δεν προσφέρει τίποτε εκτός από άχρηστο βάρος και λειψό ζύγισμα. Επίσης δίνουν έναν απρόσιτο χώρο μεταξύ των καννών ιδανικό για την ανάπτυξη σκουριάς.
Αριγες κάννες λοιπόν στο μήκος που θέλει ο πελάτης με σταθερό ή εναλλασσόμενο τσοκ. Το ίδιο ισχύει για τις θαλάμες, δηλαδή απλές ή μάγκνουμ. Ως γνήσιο κυνηγετικό όπλο δεν έχει ανάγκη για αυτόματο άνοιγμα και αυτόματους εξολκείς. Υποτίθεται ότι ο καλός κυνηγός δεν σκορπά άδειους κάλυκες στον κυνηγότοπο.
Και φτάνουμε στα ξύλα. Το κοντάκι είναι εκεί για να δίνει λαβή στον χρήστη. Το καλύτερο, το πιο ανθεκτικό και ευκολοδούλευτο κοντάκι, είναι από ισόβενη καρυδιά χωρίς νερά και ρόζους. Ομως τα νερά είναι θέμα αισθητικής και η καρυδιά με νερά χρεώνεται πολλαπλάσια από την απλή που μπορεί να είναι από το ίδιο δέντρο. Λύνουμε το πρόβλημα ξεχνώντας το φετίχ των νερών, το κάλλιστο όπλο θα έχει απλή καρυδιά σωστά ξηραμένη και σωστά δουλεμένη και φινιρισμένη. Εξυπακούεται ότι το κοντάκι θα είναι απολύτως στα μέτρα του πελάτη.
Η εξακρίβωση των μέτρων είναι κάτι που με ενδιαφέρει και με το οποίο έχω ασχοληθεί σοβαρά και με πολλά πειράματα. Είναι πια βέβαιο ότι η εξακρίβωση των μέτρων, με σύγχρονα μέσα, μπορεί να γίνει γρήγορα και με ακρίβεια και να μεταφερθεί με μηχανήματα στο ξύλο, σε λογικό κόστος.
Φτάνουμε λοιπόν στο αποτέλεσμα. Ενα όμορφο σουπερποζέ με άψογη μηχανουργική δουλειά, τα καλύτερα υλικά, με επιστημονικό ποιοτικό έλεγχο σε κάθε στάδιο της κατασκευής, τέλεια εφαρμογή καννών, στα απόλυτα μέτρα του πελάτη. Χωρίς σκάλισμα, με ένα λιτό λογότυπο, κάτι σαν το Perazzi MX8 στην βασική του έκδοση, θα έχει τιμή 3000 Ευρώ. Αν υποθέσουμε ότι στην αρχή της παραγωγής θα χρειαστεί μεγάλη διαφήμιση τότε ας πάμε στα 4000 Ευρώ, δηλαδή όσο δύο καραμπίνες. Η απόσταση από τα 250 000 δολλάρια, δηλαδή 200 000 Ευρώ είναι τεράστια. Αυτή είναι η διαφορά της διακόσμησης, της τουρκικής καρυδιάς, του αυξημένου κόστους λόγω παλιομοδίτικων επιλογών (όπως ρίγες, ελατήρια V κλπ), την εμμονή στο πρεστίζ και το κασέ του ονόματος.
Αν δείτε την διεθνή εικόνα όπλων παρόμοιας ποιότητας θα δείτε ότι οι τιμές ισάξιων τεχνικά όπλων διαφέρουν δραστικά. Το Fabbri είναι το πιο ακριβό στα 250 000 δολλάρια, μετά ακολουθούν άλλα εξίσου καλά (τεχνικά κρίνοντας) όπλα όπως τα Desenzani, Famars, Ferlib, που έχουν την μισή τιμή, και μετά τα αγγλικά όπλα όπως τα Purdey, Holland ένα σκαλί πιο κάτω.
Ενα παράδειγμα καλού όπλου που προσπαθεί να δημιουργήσει έναν δικό του χώρο στην διεθνή αγορά του καλού όπλου, το David McKay Brown, έχει συγκριτικά χαμηλή τιμή, γύρω στα 50 000 Ευρώ. Βέβαια έχει ιδιότροπο μηχανισμό, ρίγες, κοντάκι με νερά κλπ. Προσωπικά κρίνω το Brown ως ανώτερο του Fabbri, αλλά αυτή είναι μια προσωπική κρίση.
Υπάρχουν τρόποι να ανέβει το κασέ ενός καινούργιου όπλου στην αγορά. Οχι όμως με στόχο να ανέβει το τίμημα, αλλά για να σταθεροποιηθεί μια παραγωγή γύρω στα 1000 όπλα το χρόνο. Αν ξεπεραστεί αυτός ο αριθμός τότε η ποσότητα θα νικήσει την ποιότητα και θα πέσουμε στην συνομωταξία του μέσου ιταλικού και τουρκικού σουπερποζέ στα 2000 Ευρώ.
Αυτή είναι η συνταγή. Βέβαια μιλάμε θεωρητικά διότι με την ελληνική νομοθεσία περί όπλων και την ενεργό αποθάρρυνση νέων επιχειρήσεων δεν μπορεί αυτό το εγχείρημα να στηθεί στην Ελλάδα. Εχει όμως γίνει σε μια χώρα που μας εκπλήσσει, στην Αμερική. Εκεί η CSMC έχει βγει με δύο διαδοχικά μοντέλα βασισμένα σε ιστορικά πρότυπα, το Ανσον Ντήλυ πλαγιόκαννο και το σουπερποζέ SO3 με κόστος γύρω στα 3000 Ευρώ στην λιτή έκδοση. Προβλέπω ότι θα ακολουθήσουν και άλλα αμερικανικά όπλα στο ίδιο μοτίβο για τον απλό λόγο ότι στην Αμερική υπάρχει έντονη η βιομηχανική κουλτούρα που έχει ερευνήσει και έχει εμβαθύνει την γνώση της παραγωγής με μηχανήματα CNC. Και άλλοι έχουν CNC, αλλα λίγοι τα ξέρουν όσο οι Αμερικανοί. Θα δούμε ενδιαφέροντα πράγματα από την Αμερική.
Copyright © 2008 - 2016 oplognosia.com. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.
Site ownership: K-S Publishing and Trading Ltd
Ανάπτυξη σελίδας Αλέξης Κυπρίδημος